Irydologia jest starożytnym sposobem rozpoznawania patologii organów naszego organizmu, wykorzystującym analizę tęczówki oka. Jeszcze ponad 3 tysiące lat temu w Indiach, Chinach i Japonii starożytni lekarze wydzielali odpowiednie pola na tęczówce oka, w celu zbadania zmian, które powstały w wyniku pewnych schorzeń. Dowody wykorzystania analizy wyglądu tęczówki oka do badania organizmu ludzkiego odnaleziono nawet w papirusach faraona Tutenchamona. Autorem pracy na ten temat był ksiądz El Aksy. Starożytni rolnicy wykorzystywali elementy irydologii przy zakupie koni, krów i owiec, analizując plamki na oczach zwierząt. Ksiądz El Aksy przekazał swoją wiedzę lekarzom z Indochin, Tybetu i Babilonii, co spowodowało rozpowszechnienie tej metody na całym świecie.
Kolejny etap rozwoju irydologii rozpoczął F. Meyens, kiedy w 1670 roku w Dreźnie została opublikowana jego monografia „Physiognomica medica”. W 1813 roku lekarz G.J. Beer z Wiednia ściśle powiązał schorzenia w organizmie ze zmianami na tęczówce oka w swojej książce „Nauka o schorzeniach ocznych”. Następny krok w rozwoju irydologii zawdzięczamy wybitnemu węgierskiemu uczonemu, lekarzowi I. Peczely, który w wyniku długoletnich badań opracował pierwszą w świecie mapę topologiczną tęczówki oka. I. Peczely od dziś uznawany jest za prekursora metody irydologicznej. Ten historyczny etap rozwoju irydologii trwał do lat pięćdziesiątych XX-go stulecia. W tym samym czasie inny wybitny naukowiec irydolog, ksiądz i naturopata ze Szwecji N. Liljequist w roku 1897 opublikował swoją pracę „Diagnoza na podstawie oka”. W roku 1920 dr M. Madaus zaczyna wydawać czasopismo o irydologii pod tytułem „Iriscorrespondens”, które pozwoliło zorganizować działalność irydologów z całego świata. W 1909 roku w Chicago A. Lindlar wydaje książkę pod tytułem „Irydodiagnostyka i inne metody diagnostyczne”, w której próbuje naukowo określić podstawy irydologii i naturopatii. W tym okresie powstaje także szereg prac takich wybitnych irydologów jak I. Anderer, F. Vida, I. Deck, F. Roberts, R. Bourdiol, T. Kiiege, P. Dimkow, z których każdy stworzył swoją mapę topologiczną tęczówki oka. Po zakończeniu drugiej wojny światowej, w drugiej połowie dwudziestego stulecia, zainteresowanie irydologią jako nieinwazyjną metodą badania całego organizmu mocno wzrasta. W krajach europejskich, a później również w Ameryce, Kanadzie, Japonii zostały stworzone wyspecjalizowane centra badawcze, próbujące połączyć irydologię z klasycznymi badaniami klinicznymi. Właśnie w tym okresie powstaje pojęcie „irydologią kliniczna”. W niektórych krajach zaczęto wykładać irydologię na studiach medycznych jako dziedzinę naukowo – medyczną. We Francji, USA i innych krajach powstają stowarzyszenia irydologów. W mieście Ettilingen w Niemczech I. Deck stworzył Instytut Badań Fundamentalnych w dziedzinie irydologii. Wynikiem jego 30-letniej praktyki są dwie monografie: „Podstawy irydodiagnostyki” z 1965 roku i „Irydodiagnostyka różniczkowa” z 1980 roku. W roku 1951 B. Jensen w USA założył Organizację Irydologów (FIA), a w 1970 roku opublikował książkę „Nauka i praktyka irydologii”, która po dzień dzisiejszy uznawana jest za podstawowy podręcznik w tej dziedzinie. W roku 1980 w dawnej Czechosłowacji odbyła się międzynarodowa konferencja z irydotroniki, w której uczestniczyło wielu fachowców: lekarze, fizycy, elektronicy, inżynierowie, praktykujący irydologowie. W tym momencie irydologią awansuje do miana dziedziny naukowej. Poważnym wsparciem irydologii staje się rozwój techniki komputerowej. Bez względu na to, że korzenie irydologii sięgają daleko w przeszłość, jest ona dość młodą i dynamicznie rozwijającą się dziedziną. Tempo jej rozwoju ciągle wzrasta. Nauka ta kryje jeszcze sporo tajemnic, lecz jest wyjątkowo pomocna w ekspresowych badaniach całego organizmu. Nie wymaga również drogiego sprzętu badawczego.
